Şerafettin Hansu Yozgatlı bir ozandır. Almanya’da yaşamakta olan ozanımızın söz ve müziği kendine ait pek çok parçası vardır.
Şerafettin Hansu
Cevapla
Category Archives: Genel
Turan Gürel 1
Fransa’da yaşayan Yozgatlı ses ve saz sanatçısı Turan Güler’in çoğu sözleri ve tüm besteleri kendine ait müzikleri.
Yozgatlı Erozan (Abdullah Erol)
Diğer Sanatçılar
Tarihçe ve Coğrafi Konum
A. YOZGAT’IN TARİHSEL GEÇMİŞİ
Yozgat; Anadolu’nun en eski yerleşim merkezlerinden biridir. Sorgun ilçesi sınırları içerisinde bulunan “Alişar Höyüğü”nde yapılan kazılar sonucunda 5000 yıl öncesine ait yapıtlar bulunmuştur. Ayrıca Anadolu’da ilk siyasal birliği gerçekleştiren Etilerin yerleşim merkezlerinden biridir. Merkeze bağlı Büyüknefes, Dambasan ve Gündoğdu köyleri ile Sorgun ilçesi sınırları içerisindeki Kerkenes Kalesi, Boğazlıyan’a bağlı Çalapverdi ve diğer bazı bölgelerimizde yapılan kazılar sonucunda Etilerin izine rastlanılmıştır. Anadolu’da tarih devrinin başlangıcını sağlayan Hititlerin sınırları içerisinde en kalabalık yerleşim merkezlerinden birisini oluşturduğu da ortaya çıkarılmıştır.
M. Ö. 2000 -1500 yılları arasında kurulan ve merkezi Yozgat sınırları içerisindeki Hattuşaş olan Hititlerin egemenliğinden sonra yöre, M.Ö. 1200’lerde Friglerin egemenliğine girmiştir. M.Ö. 7. yüzyıl başlarında Kimmerlerin saldırısına uğramıştır. M.Ö. 6. yüzyılda Lidya krallığına bağlanmış, ardından Persler, M.Ö. 4. yüzyılda da Makedonyalılar tarafından ele geçirilmiştir. M.Ö. 3. yüzyılın başlarında güney kesimi kısa bir süre Kapadokya krallığının egemenliğinde kalmıştır. Daha sonra, Anadolu’yu istila eden göçebe Kelt kabilelerinden Galatların yerleştiği Galatya’nın bir parçası olmuştur. Bu nedenle “galatların ata yurdu” olarak da bilinmektedir. M.Ö. 2. yüzyıl başlarında kurulan Galatya krallığı bir süre Pergamon (Bergama) ve Pontus krallıklarına bağlı kaldıktan sonra, M. Ö. 85’te Roma’nın korumasına girmiştir.
M. S. 395’te Roma İmparatorluğu ikiye bölününce Anadolu, Doğu Roma (Bizans)’ın payına düşmüştür. İslam orduları ve Sasaniler, zaman zaman Bizans elindeki bu bölgeye akınlar yapmışlar; ancak bölgeyi sürekli olarak ellerinde tutamamışlardır.
Timur’un Anadolu’dan ayrılmasından sonra, Osmanlı şehzadeleri arasında çıkan saltanat kavgalarında Yozgat ve çevresi büyük sıkıntı çekmiştir. Yeniden Osmanlı Devleti’ne bağlanması ancak 1408’de Çelebi Mehmet döneminde olmuştur. 1413’te kesin olarak Anadolu’da Osmanlı egemenliğini sağlayan Çelebi Mehmet, Yozgat ve yöresindeki devlet egemenliğini pekiştirmiştir.Yavuz Sultan Selim döneminde Yozgat ve çevresinde “Celal” adında bir Türkmen önderinin çıkarmış olduğu isyan kontrol altına alınmışsa da, Yozgat ve yöresi bu isyandan büyük zarar görmüştür. Kanunî Sultan Süleyman döneminde arazi düzenlenmesinin yenilenmesi sırasında, bölgede yine karışıklılar çıkmış, ancak kısa sürede denetim sağlanmıştır (1526).
17. yüzyılın sonlarında devlet tarafından Bozok’a yerleştirilen Mamalu Türkmen oymaklarından, Çapanoğulları büyük güç kazanmışlardır. 1728’de Çapanoğullarından Ahmet Ağa, Yeniil Has Mütesellimliği’ne (vergi toplama görevine) getirilmiştir. Bu görevde üstün başarı gösterdiğinden dolayı da 1732’de de Mamalu Türkmenlerin mütesellimliği görevine yükseltilmiştir. 1741 yılında ise, Bozok Mütessellimliği görevine atanmıştır. Çapanoğlu Ahmet Ağa, bundan sonraki yıllarda etkinliğini komşu sancaklarda da duyurmuştur. Osmanlı Devleti’nce 1745’te “Kapıcıbaşılı” payesiyle ödüllendirilen Ahmet Ağa, Yozgat ve yöresinde bazı bayındırlık hareketlerine girişerek halkın desteğini kazanmaya özen göstermiştir. Çapanoğulları, merkezi yönetimle uyum içinde olmayı sürdürmüş; 1755’te İstanbul’da ortaya çıkan et sıkıntısını gidermek üzere koyun göndermeleri karşılığında Bozok Sancağı malikâne olarak Çapanoğlu Ahmet Ağa’ya verilmiştir. Böylece Çapanoğulları Yozgat ve yöresinin tartışılmaz egemeni durumuna gelmiştir. Bu tarihten sonra İstanbul’a sık sık Çapanoğulları hakkında yakınma mektupları gitmeye başlamıştır.
1757’de devlet, Çapanoğlu Ahmet Ağa’ya zulümlerine son vermemesi durumunda malikanesinin elinde alınacağını bildirmiştir. Ahmet Ağa 1761’de Sivas Valiliğinin, İstanbul Hükûmetince kendisine verilmesini sağlamıştır. Bu başarısının verdiği cesaretle Maraş Valiliğine de göz dikince hakkında idam fermanı çıkarılmıştır. Ahmet Ağa’nın 1765’te idamından sonra Çapanoğlu Mustafa Bey Bozok Sancağı Mütesellimi oluncaya kadar Çapanoğulları Yozgat ve yöresindeki etkinliklerini yitirmiştir. 1768’de mütesellim olan Mustafa Bey, merkezle iyi geçinmeye çalışarak yapılan savaşlar sırasında devlete asker ve malzeme yardımında bulunmuştur. Çapanoğulları 1772’den sonra Yozgat ve yöresinde yeniden söz sahibi olmaya başlamış, çevredeki diğer ayanlarla mücadeleye başlamıştır.
Mustafa Bey, 1782’de hizmetçileri tarafından öldürülünce Bozok Sancağı Mütesellimliği kardeşi Süleyman Bey’e verilmiştir. Osmanlı Padişahları 1. Abdulhamit ve 3. Selim ile iyi ilişkiler kuran Süleyman Bey, 1783’te Çankırı Sancağı Mutasarrıflığı’nı da almıştır. Nizam-ı Cedid Ordusu’nun kurulmasını destekleyen Süleyman Bey, Caniklioğulları ile üstünlük mücadelesini sürdürmüş, 3. Selim’in tahttan indirilmesiyle durumu sarsılmış ise de Alemdar Mustafa Paşa’nın, 3. Selim’in yerine geçen 4. Mustafa’yı tahttan indirmesiyle eski konumunu yeniden kazanmıştır. Süleyman Bey, 1808’de İstanbul’da toplanan ayan arasında yer alarak Sened-i İttifak’ı imzalamış ve Sekban-ı Cedid askerini kendi egemenlik bölgesinde örgütlenmeye başlamıştır. Süleyman Bey, 1813’te öldüğünde güçleri doruğa ulaşmış olan Çapanoğulları, kendilerine mukataa olarak verilen; Bozok, Amasya, Şarki Karahisar, Sivas, Kayseri, Maraş, Antep, Halep, Rakka, Adana, Tarsus, Konya Ereğlisi, Niğde, Nevşehir, Kırşehir ve Ankara’da büyük bir nüfuza sahip olmuştur. Çapanoğulları’ndan Mehmet Celaleddin Paşa, 1842-1846’da kısa sürelerle Bozok ve Kayseri kaymakamlığına atanmıştır. 1849’dan sonra yönetim kademelerinden iyice uzaklaştırılan Çapanoğulları, büyük servetleri sayesinde, özellikle ekonomik alandaki güçlerini 20. yüzyılın başlarına kadar sürdürmüşlerdir.
Yozgat, ülkemizin mütareke ve millî mücadele yıllarında adını önemle duyuran iller arasında yer almaktadır. Yozgat (Bozok) bu dönemde, yabancı güçlerin işgaline uğramamasına rağmen tanık olduğu ve Kuva-yı Millîye’yi hayli zor durumda bırakan bir isyan nedeni ile ön plana çıkmıştır.
Yozgat, Kurtuluş Savaşı’nda merkezi Ankara’da bulunan 20. Kolordu’nun denetimi altında bulunmaktaydı. Gerek Yozgat’ın yeni Mutasarrıfı Necip Bey, gerekse Ankara Valisi Muhittin Paşa’nın Kuva-yı Milliye hareketi karşısındaki olumsuz tutumları ve engellemeleri nedeniyle, Sivas Kongresi günlerine kadar Yozgat’ta direnişle ilgili önemli bir gelişme olmamıştır. Ancak, Muhittin Paşa’nın 19 Eylül 1919’da Kuva-yi Millîye’ce tutuklanması, Necip Bey’in de 20 Ekim 1919’da Heyet-i Temsiliye’nin isteği üzerine görevden alınmasıyla bu durum değişmiştir. Anadolu’nun her yanında olduğu gibi, Yozgat’ta da Milli Mücadele’ye yönelik örgütlenmeye gidilmiştir. Kurulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti Yozgat Şubesi’nin başına Başçavuşzade Ahmet Efendi getirilmiştir. Şubenin diğer Yönetim Kurulu üyeleri arasında Müftü Hulusi Efendi, Çapanoğlu Edip ve Celal Beyler de yer almışlardır. Ancak, yönetim kurulunun kendi içerisinde bir beraberlik oluşturamadığından dolayı, yönetim kurulu üyeleri özellikle de Mehmet Hulusi Efendi’yle Celal ve Edip Bey’ler arasındaki sürtüşme Milli Mücadele’nin yazgısını etkileyecek ölçüde sonuçlar doğuran “Çapanoğlu İsyanı”nın da nedenlerinden birisini oluşturmuştur.
B. YOZGAT’IN KURULUŞU
Yozgat’ın kuruluşu 18.yüzyılın ikinci yarısına rastlar. Kurucusu Çapanoğlu aşiretidir. Çapanoğulları Oğuç Türklerinin Teke aşiretindendir. Bu aşiret, tahminen 310 yıl kadar önce Horasan’dan kalkıp Erivan, Kars ve Maraş yoluyla güney Anadolu’ya gelmiş; Gaziantep ve Maraş dolaylarına yerleşmiştir. Çapanoğulları bu topraklar zamanla çoğalan sürülerini otlatmak için yeterli olmayınca kendilerine daha elverişli otlaklar aramaya başlamışlar ve aşiretin başında bulunan Ömern Cebbar Ağa7nın başkanlığında İç Anadolu’ya yürüyerek şimdiki Yozgat kenti ile Yerköy istasyonu arasında bulunan Saray Köyü yöresini otlak olmaya elverişli bularak buraya yerleşmişlerdir.
Yozgat kasabası kuruluşunda Kızılkoca ilçesine bağlı bir köy olarak görülür. Muhlis Çapanoğlu ailesinde bulunan Büyük Cami (Mustafa Bey’in 1193’te yaptırdığı iç cami ve Süleyman Bey’in 1209’da yaptırdığı dış cami) vakfiyelerinde ve aynı devirdeki diğer belgelerde Kızılkoca ilçesine bağlı “Yozgat Köyü” adı geçmektedir. Bu köyün zamanla kent görünümüne kavuşması; Çapanoğlu Ahmet Paşa’nın “Demirli Medrese”yi, oğulları Mustafa ve Süleyman Beylerin de Büyük Cami’yi yaptırmasından, çevreyi mağaza ve dükkânlarla donatmasından sonra (18. yüzyılın ikinci yarısında)dır.
Tarihçi Charles Texier, “Küçük Asya” adlı kitabının 3. cildinin 44 ve 45. sayfalarında Yozgat’ın gelişmemiş bir köy olan ilk durumundan şöyle söz etmektedir: Vadilerden birinin içinde yörüklerin yaylağı, yani yazlık yeri olan pek sade bir türkmen köyü vardı. Çapanoğlu’nun atası olan Ahmet Paşa bu köyde doğmuştur. Bu adam yörede iktidara gelir gelmez ilk düşüncesi, eski yaylasında bir kent kurmak oldu. Yozgat kenti böyle kurulmuştur.
19. yüzyılın başlarında Yozgat’ı ziyaret eden İngiliz gezgini Mc. Kinneir, o sıralarda kasabanın nüfusunun 16.000 olduğunu söyler. Bu ziyareti sırasında Çapanoğlu Süleyman Bey’de dört gün konuk kalan gezgin; kasabada Türklerden başka Ermeni, Rum, hatta Yahudi bulunduğunu da sözlerine ekler.
Yozgat’ın kuruluşuyla ilgili bir de ilginç bir söylenti vardır. Onu da aktaralım: Ömer Cebba Ağa; bir gün düşünde, o sıralarda çevresi ağaçlarla kaplı bir ormanlık olan Yozgat kasabasının tepelerinde kendini dolaşırken görüyor. Bu sırada bilinmeyen bir kişi kendisine bir çam ağacını işaret ederek, “Bu çam ağacının dibini kaz. Orada bir hazine bulacaksın.” diyor. Ömer Cebbar Ağa sabah uyanınca hemen o tepeye giderek düşünde kendisine işaret edilen o ağacı bulup dibini kazmaya başlıyor. Birkaç kazma darbesinden sonra küpe ulaşıyor ve içinin altınla dolu olduğunu hayretle görüyor. Sonra burada Yozgat kentini kuruyor.
C. YOZGAT ADI VE BUNUNLA İLGİLİ İLGİLİ SÖYLENTİLER
Yozgat adı yabancı kaynaklarda “Uskat, Juskat, Yousfgath, Yozghourt” biçimlerinde geçer.
İlin asıl adı Bozok olup zamanla Yozgat olarak değiştirilmiştir. Oğuzların ve buna bağlı Türkmenlerin bu bölgeye akınının ardından yöre Bozok adıyla anılmıştır. 1800′lü yıllara doğru bu adın yanı sıra Yozgat adı da kullanılmaya başlanmıştır.
Yozgat adının kaynağı konusunda değişik söylentiler vardır. Bunları şöyle sıralayabiliriz:
1. Türkmenler “ot”a yoz derler. Çapanoğulları (bir aşiret), Horasan’dan bu bölgeye gelirler. Burada yemyeşil uzanıp giden bir otlakla karşılaşır ve sürülerini bu otlağa bırakıp çadırlarını kurarlar. Zamanla çadırların yerini taş ve kerpiç binalar alır ve küçük bir kasaba oluşur. Türkmenler, bu kasabaya Yoz Kant (Otlak Kenti) adını verirler. Zamanla bu sözcük Yozgat olarak halk diline yerleşir.
2. Çapanoğulları Yozgat bölgesine yeni varmış, sürülerini otlağa salmışlardır. Aşiretin en yaşlısı Ömer Cebbar Ağa koyunlarını otlatırken nur yüzlü, ak sakallı bir derviş çıkagelir. Cebbar Ağa’dan su ister. Cebbar Ağa da,
”Suyum yok ama buz gibi bir bakraç süt var. Az önce gelinim Gülsüm Hatun getirdi. Kabul edersen çok sevinirim.” der.
Nur yüzlü kişi oturur ve üç dikişte bir bakraç sütün tamamını içer. Sonra Cebbar Ağa’nın sırtını sıvazlar ve ona,
“Gönlü gani (zengin, bol), mülkün de fâni (geçici) olsun. Yozuna yoz katılsın; köyün oban Yoz Kent olsun.” der ve kaybolur.
Cebbar Ağa, süt içilen bakracı eline alınca hayretler içinde kalır. Çünkü bakraçtaki süt hiç eksilmemiş hâlde durmaktadır. Cebbar Ağa, Bu olayı aşiret beylerine anlatır. Aşiret beyleri, bu kişinin Hızır aleyhisselam olduğuna inanır ve bulundukları yerde kalarak Yoz Kent kurmaya karar verirler. Kentin adı da zamanla Yozgat olur.
Nur yüzlü, ak sakallı kişinin Cebbar Ağa’ya hoşnutluğunu belirtmek için söylediği sözler şu biçimlerde de anlatılmaktadır:
”Yozuna yoz katılsın, memleketinin adı Yoz Kat olsun.”
“Yozuna yoz katılsın, “yoz”un Yüz Kat olsun.”
3. Yozgat, Saray köyünden itibaren aşağıdan yukarıya doğru kat kat yükselmektedir. Bu kat kat yükselişi ve rakımının yüksekliğinden dolayı buraya önceleri Yüz Kat denmiş, zamanla söylene söylene Yozgat hâlini almıştır.
Yozgat adıyla ilgili resmî gelişimse şöyledir: Birinci Büyük Millet Meclisinde Kütahya Milletvekili Cemil Bey tarafından verilen bir önergeyle Yozgat adı Bozok olarak değiştirilmiştir. Daha sonra 23 Haziran 1927’de Bozok Milletvekili Süleyman Sırrı (İÇÖZ) Bey ve arkadaşlarının verdiği bir önergeyle Bozok adı yeniden Yozgat olmuştur.
Ç. YOZGAT’IN COĞRAFİ DURUMU
Yozgat, 1320 m yükseklikte olan Bozok Platosu üzerinde kurulmuş bir kenttir. İlk Çağın önemli başkentlerinin ortasında kurulan Yozgat, ayrıca önemli yol kavşaklarının üzerindedir. Doğu ile Batıyı birbirine bağlayan Kral Yolu; Yozgat yakınlarında (Tavium ve Muşallim), güney (Adana) ile kuzeyi (Samsun ) birbirine bağlayan Kadim Yol Sorgun’dan geçer. Ayrıca Selçuklu döneminin İpek Yolu ve Osmanlı Döneminin yolları ile Ordu Yolu bu ilin topraklarından geçer.
Yozgat ili büyük çoğunluğuyla İç Anadolu Bölgesinin Orta Kızılırmak Bölümünde yer almaktadır. İl topraklarının kuzey bölümleri Orta Karadeniz Bölgesi’nin güneyinde kalan iç kesimlerinde yer alır. İllerimiz arasında toprak genişliği bakımından 15. sırayı alır. Yüzölçümü büyüklüğü bakımından ülkemizin önemli yönetim bölgelerinden biridir.
Matematiksel konum itibariyle başlangıç meridyenine göre 34 ° 40’ – 40 ° 18 ’ paraleller – daireler arasında, kuzeyde yer almaktadır. İl toprakları; doğudan Akdağlar, güneyden Delice Irmağı Vadisi, kuzeyden Deveci Dağları gibi fiziksel öglerle çevrilidir. İl yönetim sınırları ise kuzeyden Çorum, Amasya, Tokat; doğudan Sivas; güneyden Kayseri, Nevşehir, Kırşehir ve batıdan Kırıkkale ile çevrili olan Yozgat’ın denizden yüksekliği 1300 m. olup yüzölçümü 14037 km² dir.
Kent; birisi kuzeyde Nohutlu Tepesi (Kabak Tepe), diğeri de 1678 metre yükseklikteki Çamlık Tepesi arasında, Yozgat Çayı vadisinde yer almaktadır. Yozgat Çayı, kentin içinden geçerek Delice Irmak’ına dökülen küçük bir akarsudur.
Kentin doğusu, batısı, orta kısımları dağlıktır. Dogusu ve Güneydogusu Akdağ, Yazır dağı ve Sırçalı dağları, batı tarafı ise Çiçek dağı, Aygar dağı ve Eğri dağı ile çevrilidir. İzmir’den başlayıp Türkiye’nin doğusunda Gürbulak Sınır Kapısı’na dek uzanan ve oradan İran’a açılan E-88 kara yolu, il merkezinin içinden geçmektedir. Kent, bu yolun ekseninde genişleme ve gelişme göstermektedir. Kırıkkale, Ankara, Sivas, Kayseri Kırşehir, Nevsehir, Çorum, Çankırı ve Tokat illeriyle doğrudan bağlantısı vardır.
Yozgat’ın komşu illere uzaklığı şöyledir:
Yozgat-Amasya 187 km
Yozgat-Tokat 207 km
Yozgat-Çorum 104 km
Yozgat- Sivas 224 km
Yozgat-Kayseri 197 km
Yozgat-Nevşehir 202 km
Yozgat-Kırşehir 112 km
Yozgat-Kırıkkale 142 km
Ankara-Kayseri ve Doğu Anadolu Bölgesi’ne bağlantıyı sağlayan demir yolu Yozgat’tan geçmektedir. Tren istasyonları Yerköy, Şefaatlı ve Yeni Fakılı ilçelerindedir. Yozgat’ta hava alanı yoktur.
Yozgat yöresinde, yazların kurak ve sıcak, kışların soğuk ve sert geçtiği karasal iklim egemendir. Genel olarak temmuz ve ağustos en sıcak aylardır.
Yozgat’ın Türkiye haritasındaki yeri ve yönetsel durumu şöyledir:
Kaynakça
1. Yozgat İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Web Sitesi.
2. A. Fevzi Koç, Bütün Yönleriyle Yozgat, Kardeş Matbaası, Ankara 1963.
İlçeleri
Yozgat, biri merkez olmak üzere 14 ilçeden oluşmaktadır. Merkez dışındaki ilçeler; Akdağmadeni, Aydıncık, Boğazlıyan, Çandır, Çayıralan, Çekerek, Kadışehri, Saraykent, Sarıkaya, Sorgun, Şefaatli, Yenifakılı, Yerköy‘dür. Aşağıda sırasıyla bu ilçeler hakkında birtakım bilgiler verilmiştir.
AKDAĞMADENİ
İç Anadolu Bölgesi’nde, Yozgat iline bağlı bir ilçe olan Akdağmadeni; doğusunda Sivas’a bağlı Şarkışla ilçesi, güneyinde Çayıralan, batısında Sarıkaya ve Saraykent, kuzeyinde de Kadışehri ile çevrilidir.
İl Merkezinin doğusunda yer alan ilçe toprakları dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. Akdağ’ın kuzey uzantıları ilçe topraklarını doğu ve güneyden çevirmektedir. Bu dağların ilçeye bakan yönü zengin ormanlarla kaplı olup en yüksek noktası 2.130 m’dir. Kızıldağ, Çörekli, Değirmen Tepesi, Çomak Dağı, Tahtalı Dağı, Uzunburun Dağı, Türü Dağı ve Dormik Dağları, Karababa Tepesi (2.345 m), Kuzgun Tepesi (1.410 m), Çomak Tepesi (1.380 m) ve Göbekkaya Tepesi (1.360 m) ilçenin başlıca yükseltileridir.
İlçe toprakları İç Anadolu platolarından Bozok platosu üzerinde yer alan, Akdağ’ın eteklerinden başlayarak eğimi az geniş bir ova görünümündedir. Akdağmadeni’nde, Akdağlar arasında birçok yayla bulunmaktadır. Bunların başında Nalbant, Sırıklı, At Oluğu, Alma Burnu, Dikeni Kalın, Harman, Pınar Hatap Alanı, Başyurt, Kömerliyerli, Deli Hamza, Aktaş, Nusret, Yerliboyun, Kevenliburun ve Kırklar Çalı yaylaları gelmektedir.
İlçe topraklarını Yeşilırmak’ın kollarından Çekerek Suyu, Akdağ Deresi, Gödelen Suyu, Değirmenözü Yeresi, Virankale Deresi, Sarayözü Deresi sulamaktadır. İlçenin deniz düzeyinden yüksekliği 1.330 m’dir. İl merkezine 105 km. uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 2.112 km2 dir.
İlçenin iklimi, Karadeniz iklimi ve karasal iklim arasında bir geçiş özelliği göstermektedir. Yazlar fazla sıcak değildir; kışlar da dondurucu olmaz. Akdağlar’da kar haziran, hatta temmuz ayına kadar kalır.
Akdağmadeni’nin ormanlık ve yüksek oluşu yüzünden yıllık yağış miktarı ortalama 478 -500 mm’dir. Yazın sıcaklık 20-25 C arasında değişmektedir. Yıllık sıcaklık ortalaması 8-12 C arasındadır.
İlçe genellikle ormanlarla kaplıdır. İlçenin %32,5’u ormanlıktır. Bu ormanlarda sarıçam, ardıç, yabani fındık, alıç ve palamut ağaçları bulunmaktadır. Ormanlık alanların dışındaki alanlar bozkır görünümünde olup mera olarak değerlendirilen çayırlarla kaplıdır.
İlçenin ekonomisi tarım, hayvancılık, madencilik ve ormancılığa dayalıdır. Yetiştirilen tarımsal ürünlerin başında; arpa, buğday, çavdar, şeker pancarı, yem bitkileri, baklagiller, patates, ay çiçeği gelmektedir. Ayrıca elma, armut, kayısı, vişne, ceviz ve üzüm yetiştirilir. Hayvancılıkta büyük ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılmakta olup sığır, koyun, kıl keçisi ve tiftik keçisi yetiştirilir. Hayvansal ürünlerden yağ ve peynir ekonomisinde büyük önem taşımaktadır. İlçede Ormancılık da yapılmakta olup, orman ürünleri değerlendirilmektedir.
İlçe topraklarında çinko, kurşun, bakır, demir, grafit, manganez ve gümüş madeni yatakları bulunmaktadır. Bunlardan yalnızca gümüş yatakları işletilmektedir.
İlçede tarihi eser olarak; Behramşah (Muşali) Kalesi, Akdağmadeni Kilisesi, Ali Şir (Zaviyesi) Camisi, Ali Çelebi Türbesi, Mahmut Çelebi Türbesi, Hacı Hamamı ve Sivil Mimari Örnekleri bulunmaktadır. Ayrıca Bozhöyük Köyü Çatalalan mevkiinde Çatalan Mağarası vardır.
İlçeye bağlı beldeler; Belekcehan, Oluközü, Ozan ve Umutlu’dur.
Alıntı: kenthaber.com
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Coğrafi yapı
İklim ve bitki örtüsü
Ekonomik yapı
Ulaşım
Fotoğraflar
Her Yönüyle Akdağmadeni
AYDINCIK
Aydıncık Yozgat’a 105 kilometre uzaklıktadır. Çoğunluğu İç Anadolu Bölgesi’nde yer alan Yozgat’ın, Çekerek ilçesiyle birlikte Orta Karadeniz Bölgesi’nde bulunan iki ilçesinden biridir.
Kuzeybatısında Çorum ili, kuzeyinde Amasya ili, doğusunda Çekerek ilçesiyle güneyinde Sorgun ilçesi bulunmaktadır. Deveci Dağları’nın batı uzantısı olan Alan Dağları eteğinde sırtını yemyeşil Gezibeli ve Ağıllı vadilerine dayayan Aydıncık’ın 3 kilometre kuzeyinden, İç Anadolu’yu Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgelerine bağlayan 190 nolu karayolu geçmektedir.
İlçenin yüzölçümü 385 kilometrekare, deniz seviyesinden yüksekliği ise 700 metredir. Aydıncık topraklarının %46’sı tarım, %44’ü orman, %9’u diğer, %1’i de çayırlık ve mera alanıdır. Ormanlarla kaplı dağlarında Karadeniz bitki örtüsü hakimdir. Bu dağlar yabani fındık, meşe, kayın (gürgen), çam, ardıç, ıhlamur, dağ elması, ahlak ve alıç ağaçlarıyla kaplıdır.
Merkez ilçe; Kazankaya, Kösrelik, Baydiğin veBaştürk kasabalarıyla birlikte toplam 28 yerleşim biriminden oluşmaktadır.
En büyük gelir kaynağı tarım olan Aydıncık’ta başta soğan olmak üzere buğday, şeker pancarı ve diğer tahıl ürünleriyle sebzeler üretilir. Bağ ve bahçelerin oluşturduğu doğal güzelliklere bolca rastlanır. Ancak kentleşmenin giderek gelişmesine paralel olarak üzüm üretimi yıllar boyunca büyük gerileme göstermiştir.
Aydıncık’ın 5 kilometre kadar kuzeyinden geçen Çekerek Suyu, volkanik Kazankaya kayalıklarının içindeki kanyonda kıvrılarak yol aldıktan sonra daha kuzeyde Amasya yakınlarında Yeşilırmak’a karışır.
İlçeye bağlı beldeler; Kazankaya, Baydiğin, Kösrelik ve Baştürk’tür.
Alıntı: Aydıncık Kaymakamlığı internet sites
i
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Genel bilgiler
Aydıncık’taki höyükler
Fotoğraflar
Her Yönüyle Aydıncık
BOĞAZLIYAN
İl merkezinin güneyinde yer almaktadır. Kuzeyde Sarıkaya, kuzeybatıda Şefaatli ve merkez ilçe, batıda Yenifakılı, güneybatıda Nevşehir ve güneyde ise Kayseri ve Felahiye ile komşudur. Kendisine bağlı 10 kasabayla birlikte toplam 33 yerleşim birimi vardır. Mahalle sayısı ise kasabalarla birlikte toplam 32’dir.
İlçe, yer şekilleri bakımından hafif dalgalı düzlüklerin geniş yer kapladığı bir alandır. Dağlık arazi, ilçenin kenarlarında olup kuzeyde Akdağ-Karababa dağlarının devamı sayılan Yazır Dağı (1683), güneydoğuda Keklicek (1 369 m) ve Akdağlar’ın uzantısı durumundaki Çal Dağı (1750) en önemli yükseltilerini oluşturmaktadır. Huriye, Eğri, Sırçalı, Danakıran, Kayseri sınırındaki Kurşunlu ve Nohutlu tepeleri ilçenin diğer yükseltilerini oluşturmaktadır. İlçenin kuzeybatısında geniş bir düzlük olan Boğazlıyan Ovası bulunmaktadır. Çevredeki tepelerden inen dere ve çaylar, ovanın alüvyonlarla örtülmesine yol açmıştır. Ayrıca vadi tabanlarında irili ufaklı küçük düzlükler de yer almıştır.
İlçenin en önemli akarsuyu, Delice Irmağının kaynaklarından birisi olan Boğazlıyan Çayı’ (Kozan Özü) dır. Arsuz Özü, Kışla Deresi ve Yoğunhisar Deresi’nin birleşmesinden oluşan akarsu, daha sonra Kanak Çayı’nın önemli kollarından olan Karacaali Özü, ilçenin diğer akarsularıdır.
İlçe sınırları içerisinde yer alan Uzunlu ve Fehimli barajları, sulama amaçlı büyük göletlerdir. Ayrıca, Güren, Ömerli ve Yenipazar göletleri de tarım arazilerinin sulanması için yapılmış olan önemli çalışmalardandır.
İlçe genelinde karasal iklim egemen olup yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. İlçe, ova kenarında kurulduğu için her yönden rüzgârın etkisine açıktır. Sert rüzgârlar, özellikle kış mevsiminde sıcaklığın daha çok düşmesine yol açmaktadır. İlçe, Yozgat ili genelinde en az yağış alan yer olduğu için yaygın doğal bitki örtüsü bozkırdır. İlçe sınırları içerisinde orman örtüsü yoktur ve dağlar çıplaktır. Ancak dere ve çay kenarlarında ticari amaçla yetiştirilmiş söğüt ve kavak toplulukları yer almaktadır.
Halkın başlıca geçim kaynağı; tarım ve hayvancılıktır. Uzunlu Barajı’ndan gelen sularla sulanan verimli Boğazlıyan Ovası önemli bir tarım alanıdır. Burada tahıl, patates, fasulye, yeşil mercimek, nohut, ayçiçeği, ayrıca bir şeker fabrikasının pancar gereksinimini karşılayabilecek oranda şekepancarı üretimi yapılmaktadır. Geniş meralarda büyük koyun sürüleri beslenmektedir. Büyükbaş hayvanlarda yapay döllenme yoluyla yapılan ıslah çalışmalarında iyi sonuçlar alınmıştır. İlçede yapağı, yağ ve peynir üretimi çoktur. Hayvancılığın gelişimine paralel olarak yem fabrikaları kurulmuştur.
İlçede gezilip görülecek yerlerin başında “Bahariye Kaplıcaları” gelmektedir. İlçeye 4 km uzaklıkta olan kaplıcada su 3 jeotermal kuyu ile yeryüzüne çıkarılmaktadır. Su sıcaklığı 30-60 derece dolayındadır. Bahariye Kaplıcaları 2011 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığınca “Bahariye Termal Turizm Merkezi” ilan edilmiştir. Turizm alanında üç tesis yer almaktadır.
İlçede Özler Kasabası, Merkez Karakoç Mahallesi ve Aşağıhasinli Köyü sınırları içerisinde yer altı kentleri vardır. Yazıkışla sınırları içerisinde bir tepe üzerinde “Yazıkışla tapınağı” bulunmaktadır. Bir de Aşağısarıkaya Köyü’nün aşağı kısmında ne zaman yapıldığı bilinmeyen ve Akköprü diye anılan bir yapı vardır . İki gözlü ve basık, yuvarlak kemerli bu köprü 17 m uzunluğundadır.
İlçeye bağlı beldeler; Çakmak, Çalapverdi, Devecipınar, Ovakent, Özler, Sırçalı, Uzunlu, Yamaçlı ve Yenipazar’dır.
Alıntı: Boğazlıyan Kaymakamlığı internet sitesi, Boğazlıyan Belediyesi
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Ekonomik yapı
Sosyal yapı
Ulaşım
Fotoğraflar
Her yönüyle Boğazlıyan
ÇANDIR
Çandır 1930 yılında Belediye, 1948 yılında Bucak ve 20 Mayıs 1990 yılında da ilçe olmuştur.
İlçemiz, İç Anadolu Bölgesinin Orta Kızılırmak Bölgesinde yer alan 35–36 derece doğu meridyenleri ile 39-40derece kuzey paralelleri arasında yer alır. Kuzeyinde Sarıkaya ilçesi, güneyinde Felâhiye ilçesi, doğusunda Çayıralan ilçesi ve batısında da Boğazlıyan ilçesi bulunur. Denizden yüksekliği 1225 metredir. Toplam 173 km2 yüzölçümüNE sahiptir.
İlçe merkezi düz bir alana kurulmuş olup, etrafı, yüksek olmayan tepelerle çevrilidir. Bu tepeler küçük dere ve çaylarla parçalanarak platolar oluşmuştur. En önemli yükseltisi Gevencik Dağı ( 1607 m) dır. Ayrıca Güllü dağı, Seğmen tepe, Beş tepeler, Akbayır ve Keldağ ilçenin diğer engebeleridir.
İlçemizde yurdumuzun büyük bir bölümünü etkisi altında tutan, karasal iklim özellikleri görülür. Yazları sıcak (+ 35 dereceye kadar) ve kurak, kışlar ise soğuk ( -37 dereye kadar) ve kar yağışlı geçer. Yağmur en fazla ilkbaharda Mart-Nisan aylarında. Sonbaharda ise Eylül-Ekim- aylarında yağar. Ortalama yıllık yağış tutarı metrekareye 370 milimetre küptür. Yaz aylarında yağan yağmur ortalaması 6.5 milimetredir, ilçemizde don olaylarından dolayı Ekim ve Kasım aylarına kadar mahsuller zarar görmektedir. Bu nedenle de Sonbahar erken donları ve ilkbahar geç donlarından dolayı ürün ekim ve dikimleri gecikmekte. Hasat erken yapılmaktadır. 2.5–3 aya sığdırılan üretim süresinde ancak bir ürün alınabilmektedir. Ayrıca ilçemizde dolu yağışları da görülmektedir.
Bitki örtüsü olarak İç Anadolu’nun hakim bitki örtüsü olan bozkırlar hakimdir. Sulanabilen vadi boylarında kavak ve söğüt ağaçları, üzüm bağları ve meyve ağaçları ilçenin diğer bitki örtüsünü oluşturmaktadır.
İlçe topraklarını sulayan iki önemli akarsu vardır. Bunlar, Çayıralan ilçesi Çokradan kasabasından gelen Mera Çayı ve Çayıralan ilçesinin orman köylerinden kaynağını alan Kozan Çayı’dır. Bu iki çay, ilçemizde birleşerek ilçenin batısında bulunan Uzunlu Barajına dökülmektedir. Yine ilçemizin sınırları içinde sulama amacına yönelik olarak iğdeli köyünde iğdeli Sulama göletimiz mevcuttur.
Ekonomisi genellikle tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Yurt dışı işçiliği de geçim kaynakları arasında sayılabilir. Tarım ürünlerinden buğday, arpa, yulaf, çavdar, ayçiçeği, patates ve sebze üretiminin yanı sıra; fiğ, yonca ve korunga gibi yem bitkilerinin üretimine de önem verilmektedir. Vadilerdeki düzlüklerde ise, ceviz, badem, ayva, elma, kayısı ve vişne gibi meyveler bol miktarda yetiştirilmektedir. Geniş meralarında, koyun ve sığır sürüleri beslenen ilçede, son yıllarda besi hayvancılığı da yaygınlaşmaya başlamıştır.
İlçeye bağlı tek belde Büyükkışla’dır.
Alıntı: Çandır Kaymakamlığı internet sitesi
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
İlçe adının öyküsü
Ulaşım
Fotoğraflar
Her yönüyle Çandır
ÇAYIRALAN
Doğuda Gemerek, Batıda Sarıkaya ve Çandır, Kuzeyde Akdağmadeni, Güneyde Özvatan ilçeleriyle çevrilidir.İlçe Akdağların batı eteğinde kurulmuş olup rakımı l400 metre , yüzölçümü 809 km2 ve Yozgat’a uzaklığı 110 km’dir. Kışları soğuk ve yazları sıcak geçen karasal bir iklime sahiptir.
İlçenin büyük akarsuları yoktur. Ancak dağlık ve ormanlık yörenin özelliği olarak küçük akarsulardan beslenen Beypınarı Çay’ı ilçenin doğusundaki Kaynarpınar’ı sularının birleşmesinden oluşan akarsu ile A. Tekke köyü yöresinden gelen Karalı Suyu’nun birleşmesi ile Kozan Çay’ı oluşmuştur.
Yerleşim yeri olarak bağlı köyleri ile birlikte dağlık bir araziye sahiptir. Doğudan Akdağlar Batıdan Gevencik dağları ile çevrilmiştir. Güneyi, kuzeyi ve doğu yöreleri oldukça engebelidir. Çayıralan’ın ikliminin özelliğine uygun olarak egemen bitki örtüsü bozkırdır. Dağlık alanları daha nemli ve daha yağışlı olması nedeniyle seyrek de olsa çam ve meşe türünden ağaçlarla kaplı olduğu görülür.
İlçede yetişebilen tarım ürünleri çeşitlidir. Buğday, arpa, çavdar, mısır, ayçiçeği, nohut, yonca, korunga, fiğ yetiştirilmektedir. Genellikle buğday ve arpa tarımı yapılmaktadır. Meyve olarak, elma, armut, kiraz, vişne, ceviz, kayısı, üzüm, gilaboru (kartopu) yetişmekte, yabani olarak ise kızılcık, ıhlamur, kekik, alıç, ardıç, kuşburnu, ssalep, dağ armudu gibi meyveler yetişmektedir.
Yörede sığır, koyun, keçi, keklik, tavuk, hindi, manda, tavşan yetiştiriciliği, tatlı su balıkçılığı yapılmaktadır. İlçede çok sayıda çiftlik ve müstakil ahır bulunmaktadır. Bunun yanı sıra yaz ayların halen çok sayıda yaylada hayvancılık sürdürülmektedir. İlçede çok sayıda aile küçük çaplı hayvan yetiştiriciliğine devam etmektedir. Üretilen sütün önemli bir bölümü civar illerde bulunan büyük süt fabrikaları tarafından toplanmakta, geri kalan kısmı ise özellikle ilçenin süt ve peynir gibi süt ürünleri ihtiyacını karşılamaktadır .
İlçenin en önemli ekonomik kaynakları kısıtlı olarak yapılan mermer üretimi, daha çok yurt dışında çalışan işçilerin katkıları, yaz aylarında şehirdışında yaşayan hemşehriler ve gurbetçilerin ziyaretleri ile oluşan turizm, YİMPAŞ Holding’e ait su fabrikasını sayabiliriz. Bunun yanı sıra hizmet sektörü ve tarımsal üretimde diğer ekonomik gelir kaynaklarıdır.
İlçe merkezi ve köylerinde çok sayıda mesire alanı bulunmaktadır. Bunun yanı sıra beşeri ve coğrafi etkiler sebebi ile günümüze gelene kadar ya tamamen yok olmuş ya da yıpranmış az sayıda tarihi eser bulunmaktadır. Bu tarihi eserler arasında Dikilitaş-Turluhan Köyü (Eskiköy) ve bugün yalnızca kümbet kısmı ayakta olan medrese sayılabilir. Belli başlı mesire alanları iseKaynarpınar, Üççamlar, Çatak, Nur Çeşmesi, İninbaşı olarak sıralanabilir. Çayıralan ormanları da çok sayıda görülmeye değer güzellik barındırmaktadır.
El sanatları olarak, azalmaya yüz tutsada, geçmişten gelen el sanatları: Çedene (kenevir, kendir) bitkisinden elde edilen liflerden ip, sicim, heybe, çul, çuval gibi el dokuması ürünler elde edilmektedir. Halıcılık yapılmaktadır. Yün eğirilerek, çorap, eldiven gibi el sanatı ürünleri de üretilir.
İlçeye bağlı beldeler; Konuklar, Curali, Çokradan ve Evciler’dir.
Alıntı: Çayıralan Kaymakamlığı internet sitesi, wikipedia.org
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Her Yönüyle Çayıralan
ÇEKEREK
İlçe, il topraklarının kuzeydoğusundadır. Doğuda Kadışehri ve Saraykent, güneyde Sorgun, batıda Aydıncık, kuzeyde Tokat-Zile ve Çorum-Ortaköy ile çevrilidir. İlçeye yönetsel olarak 5 belde ve 41 köy bağlı bulunmaktadır.
İlçenin arazi yapısı genellikle dağlıktır. Doğusunda Deveci ve Fakı Dağları, batısında Alan Dağı, güneyinde ise Gebzel Dağı yer almaktadır. Genellikle dik ve kayalık olan dağların yapılarında kalken çok olduğu için erime ile çok sayıda mağara oluşmuştur. Doğusu ve güneyi düzlük olan ilçenin başlıca ovaları da buralarda bulunmaktadır. Batısında Aydıncık- Kazankaya ve Bazlambaç arasında Kümbet Ovası, doğuda Kadışehri ilçesi ve yöresindeki köyleri de içerisine alan Kadışehri Ovası, ilçe merkezine yakın Koyunculu, Sarıkaya ve Kahyalı Arpaç gibi köylerin arazisini içerisine alan Koyunculu Ovası yer almaktadır.
İlin en büyük akarsularından ve Yeşilırmak’ın en büyük kollarından birisi olan Çekerek Irmağı ve buna bağlı kollar ilçenin başlıca akarsularını oluşturmaktadır. Çamlıbel Dağları’ndan doğan Çekerek Irmağı, Deveci Dağları’nı aştıktan sonra ilçe topraklarına girer. Burada Karadere, Göndelen, Akdağmadeni ve Görmügöz derelerini de alarak Keleboğazı mevkiinde ilçe topraklarını terk eder. Sorgun’un Emirler ve Gököz köylerinden kaynaklarını alan Sabıköz’ü de Çekerek arazisindeki küçük suları toplayarak Kurtağıl yöresinde Çekerek Irmağı’na karışır. Kayalar köyünden doğan ve ilçenin içerisinden geçen, bağ ve bahçeleri sulayan Başöz’ü, Sabıközü’nün en önemli kollarındandır. İlçenin batıdaki en uzak beldesi olan Baydiğin arazisininden doğan Bakır Çay da, Kazankaya arazisinde Çekerek Irmağı’na karışan önemli kollardandır.
Çekerek yöresinde, İç Anadolu’nun tipik karasal iklimi ile Karadeniz ardı iklimi arasında bir geçiş iklimi görülür. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı geçen bu iklimde kışın nem oranı oldukça fazladır. İlçe merkezinde karın yerde kalma süresi ve kar yağışı çevresine göre daha azdır.
Yörenin yaygın bitki örtüsü bozkırdır. Fakat yapılan araştırmalardan eski çağlarda Çekerek yöresinin yoğun ormanlarla kaplı olduğu anlaşılmıştır. İlçe, günümüzde ilin ormanca zengin sayılan alanlarının birisidir (% 32.53). Yukarıoba, Ortaoba, Karahacılı, Tipideresi, Fakıdağı ve diğer dağlık alanlarda çam, meşe ve ardıç ağaçlarından oluşan seyrek ormanlar bulunmaktadır.
İlçede halkın en önemli geçim kaynağını tarım ve hayvancılık oluşturmaktadır. Arazi dağlık ve eğim kuvveti olduğu için tarıma elverişli alan dardır. Meraların geniş yer kapladığı ilçede daha çok koyun ve keçi beslenmektedir. Başta Çekerek Irmağı olmak üzere ırmak kenarındaki düzlüklerde tarım yapılarak arpa, buğday, nohut, mercimek, soğan ve şekerpancarı gibi ürünler yetiştirilmektedir.
Çekerek ilçesine bağlı beldeler; Bayındırhüyük Özükavak Bazlambac ve Beyyurdu’dur.
Alıntı: turkcebilgi.com
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Fotoğraflar
Her Yönüyle Çekerek
KADIŞEHRİ
Kadışehri, il topraklarının kuzeydoğusunda yer almaktadır. Doğuda Tokat-Artova, Sivas-Yıldızeli, güneyde Akdağmadeni ve Saraykent, batıda Çekerek, kuzeyde ise, Tokat-Zile ilçeleri ile çevrilidir.
Arazinin kısmen dağlık olduğu kuzeyde ilçemizi; Deveci Dağları, doğuda Yılman Tepesi ve batıda; Ördede Tepesi çevrelemektedir. Güneyde doğu arazi yapısı dalgalı bir görüntü almaktadır.
İlçe merkezinden geçen Küçüköz’ün dışında önemli bir akarsuyu bulunmamaktadır.
Kadışehri’nin kuzey kısımlarında yer alan Deveci Dağları en önemli yükseltilerdir. İlçenin güney kısmı ise geniş düzlüklerden oluşur. Yörenin en önemli akarsuyu Yeşilırmak’ın kollarından biri olan Çekerek Irmağıdır. Çekerek ırmağı Kadışehri ovasından daha düşük rakımlı bir yol izlediği için arazi sulamasında yetersiz kalmaktadır.
Araziler genelde kuru tarıma uygundur. Tahıl ürünlerinin dışında üzüm üretilmektedir. Deveci Havzası Meyvecilik Projesi ile meyve ve sebze üretimi çok ciddi artış göstermiştir. Deveci Dağları’ndan erozyon yoluyla taşınan alüvyonlu topraklar tarım alanlarında verimin artmasını sağlamıştır. Tarım arazileri geniş düzlükler hâlinde olup 20.000 dönüm civarındadır. Arazinin diğer kısımlarını ise meşelikler ve hayvan otlatmaya elverişli çayırlar oluşturmaktadır.
İlçe, karasal iklime sahip olmakla birlikte yağış rejimi bakımından Karadeniz ardı ikliminin özelliğini taşımaktadır. Sıcak ve kurak olan yaz mevsimi yüksek yaylalarda serin geçmektedir. Kışları ise, soğuk ve yağışlıdır. Yıllık yağış miktarı 570 milimetredir. İlçede yağışın büyük bir bölümü ilkbahar, sonbahar ve yaz başlangıcında (haziran) düşmektedir. Yaygın bitki örtüsü bozkırdır. Çoğu yerde çıplak olan dağlar, ilçe merkezinin çevresinde meşe ormanlarıyla kaplıdır.
Kadışehri’nde ekonomi ağırlıklı olarak tarıma dayanmaktadır. Daha ziyade tahıl ağırlıklı tarım yapılmaktadır. Bunun yanında sulanabilir araziler de büyük ölçüde sebze meyve yetiştirilmesine müsaittir. Ancak Kadışehirliler yalnızca kendi gereksinimlerini karşılayacak ölçüde meyve yetiştiriciliği yapmaktadırlar.
İlçede tarihi ve turistik yer niteliği taşıyan yapı bulunmamakla birlikte 2 Çatal Höyük ve Yassı Höyük adıyla sit alanı bulunmaktadır.
Alıntı: wikipedia.org
Tanıtım Videosu
(Ne yazık ki bu ilçemize ilişkin bir tanıtım videosu bulunamamıştır.)
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Her Yönüyle Kadışehri
SARAYKENT
Saraykent Yozgat iline bağlı, doğuda Akdağmadeni, batıda Sorgun, kuzeyde Kadışehri, güneyde Sarıkaya ile komşu, 341 km²’lik alana sahip bir ilçe olup rakımı 1330 m’dir. Yozgat iline uzaklığı ise 71 km’dir.
Eski adı Karamağara olan ilçe 1972 yılına kadar bucak iken bu tarihte çıkan bir kanunla Belediye teşkilatı kurularak kasaba olmuştur. Karamağara’nın adı 17.02.1975 tarih ve 7-9461 sayılı kanunla Saraykent olarak değiştirilmiş, 20 Mayıs 1990 tarih ve 3644 sayılı kanunla ilçe olarak Yozgat iline bağlanmıştır.
İlçenin Saray mahallesinde bulunan Romalılardan kalma han ve hamam kalıntıları Saraykent’in eski bir yerleşim merkezi olduğunu göstermektedir.
İlçede karasal iklim tipi görülmektedir.Bu iklim yazları sıcak ve kurak kışları çok soğuk ve kar yağışlıdır. Yıllık en fazla yağışlar ilkbahar mevsiminde meydana gelmektedir. Yıllık yağış ortalaması 414 m³, yıllık sıcaklık ortalaması 15°C dolayındadır. Karasal iklimin belirgin özellileri yıllık sıcaklık farklarının fazla oluşu, insan yaşamını oldukça etkilemektedir. Buna bağlı olarak,halk hayvancılık ve tarımı bir arada yapmaktadır. İlçemizin bitki örtüsü bozkırdır.
İlçe topraklarının % 17,5’i meşe ormanları, çok az miktarda da Çiçeklihöyüğü ve Kesikköprü Köylerinde çam ormanları vardır.
İlçe nüfusunun çoğunluğu geçimini tarım, hayvancılık ve besicilikle sağlamakta, ilçede bulunan toplam dört farklı alandaki fabrikada (tekstil, hazır beton, plastik kapı pencere ve un fabrikaları) vatandaşlarımız çalışmaktadır.
İlçede turizm yönünden Romalılardan kalma han ve hamam kalıntıları vardır. Ayrıca Kesikköprü köyünde Sarayönü Han ve Divanlı mahallesinde Divanlı Kayalıkları ve mağaraları turizm açısından ziyaret edilen yerlerdir.
İlçeye ulaşım kara yolu ile sağlanmaktadır. D-200 kara yolunun ilçemizden geçmesi nedeniyle ulaşım yönünde sorun yaşanmamaktadır.
İlçeye bağlı; Ozan, Çiçekli, Dedefakılı beldeleri vardır.
Alıntı: Saraykent Kaymakamlığı internet sitesi
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Tarihsel Kalıntılar
Fotoğraflar
SARIKAYA
Sarıkaya ilçesi, 39º 29º kuzey enleminde ve 35º 22ºdoğu boylamları arasında yer almaktadır. Deniz seviyesinden 1170 metre yükseklikte olup genelde dalgalı düzlüklerin geniş yer tuttuğu bir plato üzerine kurulmuştur. Yozgat topraklarının güneydoğusuna yakın kesimlerinde yer almaktadır. Kuzeyde Akdağmadeni ve Saraykent, güney ve güneybatısında Boğazlıyan, güneydoğusunda Çandır, doğusunda Çayıralan, batısında Sorgun ilçeleriyle çevrilidir.
İlçe merkezi, Yozgat-Kayseri karayolu üzerinde kuzey-güney doğrultusunda küçük bir vadi içerisinde kurulmuştur.
İlçenin coğrafi yapısında genellikle dalgalı düzlüklerin geniş yer tutar. İlçenin batısında, Yazır dağları bir sıra oluşturur. Doğusunda Sıçanlı ve Tilki dağları, kuzeyinde Çomak Dağı, güney ve güneydoğusunda ise Beştepeler bulunmaktadır. Sorgun Özü ile Boğazlıyan Ovası arasındaki araziler de ilçenin ovalarını oluşturmaktadır. Delice Irmak’ının önemli kollarından birisi olan Kaynak Çayı ilçenin başlıca akarsuyudur.
İlçede karasal iklim egemendir. Bitki örtüsü bozkırdır. Yazları sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve kar yağışlıdır. Yağmur en fazla ilkbahar ve sonbaharda yağar. En yüksek yağış ilkbaharda, en az yağış ise yazın düşer. Ortalama yağış 300-400 mm’dir. Kışın sıcaklık ortalaması 1 ile -5°C arasındadır. Aralık ile mart ayları arasında sıcaklığın 0°C altına da düştüğü sık görülür. Yaz sıcaklık ortalaması 20-25°C’dir, fakat son zamanlarda görülen küresel ısınmalar sonucunda bu ortalamanın 30-35°C kadar çıktığı görülmektedir.
İlçenin il merkezine ulaşım kara yoluyla sağlanmaktadır. İlçe merkezinden Kayseri-Yozgat kara yolu geçmektedir. Bu durum ilçenin ulaşım olanaklarının gelişmesini sağlamıştır. Sarıkaya ilçe merkezinde bulunan otobüs terminalinden ülkemizin diğer illerine ulaşım olanağı bulunmaktadır. Bu ulaşımlar aktarmalı olabildiği gibi doğrudan da olmaktadır. İlçe merkezinden her yarım saatte bir Kayseri ve Yozgat il merkezlerine araç bulunmaktadır. Baran Caddesi üzerinde ve kaplıcaların bulunduğu bölgede bulunan kırsal terminal noktalarından Çayıralan, Akdağmadeni, Sorgun, Boğazlıyan ilçelerine ve çok sayıda köye ulaşım sağlanmaktadır. Ayrıca ilçe Karadeniz ve Akdeniz ulaşımını sağlayan konumdadır. Mersin ve Adana limanlarından çıkan araçlar Sarıkaya’dan geçerek Samsun ve Trabzon limanlarına ulaşmaktadır. Bu konumu nedeniyle Sarıkaya, Karadeniz-Akdeniz arasında köprü görevi yapmaktadır.
İlçede üretilen tarımsal ürünler daha çok aile halkının kendi gereksinimini karşılamak içindir. Yetiştirilen ürünler; genelde yem bitkileri (yonca, korunga) hububat bitkileri (buğday, arpa), sebze (domates, salatalık, patlıcan, patates, biber, soğan), meyve (elma, armut, ceviz, kayısı, kiraz, vişne, erik vb.) dir.
İlçede küçükbaş, büyükbaş hayvan yetiştiriciliği ve arıcılık yapılmaktadır.
Sarıkaya; Yozgat’a 77 , Kayseri’ye 117 , İstanbul’a 748, Ankara’ya 295 , İzmir’e 874, Antalya’ya 670 km uzaklıktadır.
İlçeye bağlı tek belde Karayakup’tur.
Alıntı: Sarıkaya Kaymakamlığı, Sarıkaya Belediyesi internet siteleri
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Her Yönüyle Sarıkaya
SORGUN
İlçe, 34-36 derece 10 dakika doğu meridyenleri (boylamı) ile 39-40 derece 15 dakika kuzey paralelleri(enlemleri) arasında yer alır. E-88 karayolu üzerinde, Yozgat İl Merkezi’ne 35 km uzaklıkta olup doğuda Akdağmadeni ve Saraykent, batıda Yozgat Merkez İlçesi, güneyde Sarıkaya İlçesi, kuzeyinde Aydıncık ve Çekerek İlçeleri ile çevrilidir. Yüzölçümü 1769 km² dir. İlçemiz, tipik karasal iklime sahip ve deniz düzeyinden 950 m yükseklikte bulunmaktadır.
Kışlar uzun, yaz mevsimi ise kısadır. Kışları sert ve kuru soğuklarla geçer. Yazlar ise kurak geçer. Yağmur daha çok ilkbahar aylarında yağar. Yıllık yağış ortalaması metrekarede 450-500 kg’dır. İlçenin ortasından Eğriöz Deresi ve Delibaş deresi geçmekte ve ilçeyi ikiye bölmektedir. İlçeye bağlı köylerde irili ufaklı sulama göletleri bulunmaktadır. Bunlardan bazıları Gelingüllü Barajı, Esenli Göleti, Dişli Göleti, İkikara Göleti’dir.
İlçe genelinde nüfusun bir bölümü tarımla uğraşmaktadır. Tarımsal işletmeler genelde küçük ve orta değerde olup bunun yanı sıra kiracılık ve ortakçılık biçimindeki üretim de yaygındır. İlçe bir tahıl ambarıdır. Az da olsa sulu tarım yapılmasına karşın daha çok kuru şartlarda hububat üretilmektedir. Birinci sırayı buğday alır. Bunu arpa ve çavdar üretimi izler. Ardından baklagillerden nohut, mercimek üretimi gelir. İlçede şeker pancarı üretimi de oldukça fazla olup 1998 yılında Sorgun Şeker Fabrikasının faaliyete geçmesi sayesinde şeker pancarı üretimi oldukça artmıştır. İlçede bağ, bahçe ziraatı daha ziyade aile ve il içi tüketime yöneliktir.
İlçede bitkisel üretimin yanında hayvancılık da önemli yer tutmaktadır. Tarımsal işletmelerin hemen hepsine hayvancılık teşvik uygulamaları modern hayvancılığa doğru gidişi hızlandırmıştır. Doğal, yapay tohumlama ve ithal inek dağıtımı ile kaynak kullanımı destekleme fonundan teşvikle modern işletmeler kurulmasına çalışmaktadırlar. Küçükbaş ve büyükbaş çiftlikleri her geçen gün çoğalmaktadır. İlçede gelişmeye paralel olarak şirketleşme ve kooperatifleşme çalışmalarında da önemli artışlar kaydedilmiştir.
İlçedeki en önemli sanayi kuruluşu şeker fabrikasıdır. İlçedeki kömür ocakları nakliyeciliğin, nakliyecilikte ticaretin hareketlenmesini sağlamıştır. Yine ilçede küçük sanayi sitesi, taşıyıcılar kooperatifi, tuğla fabrikaları, gıda ve yem fabrikaları ilçe ekonomisinin gelişmesinde katkıda bulunmaktadırlar.
İlçe linyit, uranyum ve toryum açısından zengin bir yeraltı kaynağına sahiptir. Ancak ülkemizde yeterli teknoloji bulunmadığı için uranyum ve toryum çıkarılamamaktadır.
Kaplıcalar ilçe turizminde önemli bir yer tutmaktadır. Yeraltı termal sıcak su Sorgun’un bir bölümünde ısınmada da kullanılmaktadır. Ayrıca şifalı su kaynakları açısından ilçe Türkiye’nin önde gelen merkezlerinden biridir. İlçe yakınlarında bulunan Kerkenez Yeraltı Şehri şu anda fazla tanınmasa da gelecekte ilçe ekonomisi açısından önemli bir katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Bunun yanı sıra Alişar höyüğü, Çadır Höyüğü gibi höyükler de mevcuttur. Sorgun tarihi eserler açısından çok önemli bir merkezdir. Kerkenez Harabeleri bunların başında gelir.
İlçenin gurbetçi miktarının hayli yüksek olması da yaz aylarında ekonomik hareketlilik sağlamaktadır.
İlçeye bağlı beldeler; Araplı, Bahadın, Çiğdemli, Doğankent, Eymir, Gedikhanlı ve Karakız’dır.
Alıntı: Sorgun Kaymakamlığı İnternet sitesi, wikipedia.org
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Her Yönüyle Sorgun
ŞEFAATLİ
Şefaatli, Yozgat ilinin güneyinde yer alan, Kırşehir ile Nevşehir’e sınırı olan ve il merkezine 42 km uzaklıkta bulunan ilçedir. İl topraklarının güneybatısında yer alan ilçenin kuzeydoğusunda merkez ilçe, güneydoğusunda Boğazlıyan, güney ve güneybatısında Nevşehir, batısında Kırşehir ve kuzeybatısında ise Yerköy bulunmaktadır. Deniz düzeyinden yüksekliği 907 m, yüzölçümü 1600 km² dir.
İlçenin arazisi genellikle dalgalı düzlüklerden oluşmuştur. Delice Irmağı’nın iki yanında düzlükler ile bunları kuzey ve güneyden kuşatan dağlar yer şekillerinin genel hatlarını çizmektedir. İlçe sınırları içerisinde kayda değer bir engebe bulunmamaktadır. Düzlükler ise Kanak Suyu ve kolları tarafından derin vadilerle parçalanmıştır. Bu vadilerden Karanlıkdere; Delice Irmağın oluşturduğu vadi içerisinde bağ, bahçe ve güzel doğa görüntülerinin yer aldığı 30 kilometre uzunluğunda bir çukurdur.
İlçenin başlıca akarsuları Delice Irmağı ile onun kollarından olan Kanak Çayı’dır. Çevredeki küçük dere ve özleri toplayan Kanak Çayı, Şefaatli ilçe merkezinde Karacaali Özü ile birleşerek Delice Irmağı’nı oluşturmaktadır. Bu akarsuların hepsinin yaz mevsiminde suları çekilmekte, çoğu küçük derelerde de kurumaktadır. Baharda ise kar erimeleri ve yağışlarla su düzeyleri yükselmektedir.
İlçenin iklimi il genelinde olduğu gibi karasal olmakla birlikte, kışları il merkezine göre daha yumuşaktır. Bu özellik Karanlıkdere Vadisi’nde daha da belirginleşmektedir. Yazların sıcak ve kurak, kışların soğuk ve sert geçtiği ilçede yağış mevsimi ilk ve sonbahardır.
Yarı kurak ikliminden dolayı ilçede egemen bitki örtüsü bozkırdır. Orman alanları ise yok denecek kadar azdır.
En önemli gelir kaynakları tarım ve hayvancılık olan ilçenin Höyükkışla, Kuzayca, Gülistan göletleriyle sulu tarım arazisi genişlemiştir. Bu alanlarda fasulye, şeker pancarı, soğan ve patates; kuru tarım alanlarında ise buğday, arpa, nohut ve mercimek gibi ürünler yetiştirilmektedir. Karanlıkdere’de ise iklim daha ılıman olduğu için üzüm, elma ve ayva gibi meyveler de bol miktar da üretilmektedir.
İlçede, mera ve ahır hayvancılığı yaygındır. Daha çok et ve süt verimi yüksek olan büyükbaş hayvanlar beslenmekte olup küçükbaş hayvanlardan da koyun ve keçi besiciliği yapılmaktadır. Bu durum özellikle son yıllarda yem bitkileri (yonca, korunga, fiğ) üretiminin yaygınlaşmasını sağlamıştır.
İlçede Şefaatli Köyü Köprüsü, Paşaköy Camisi, Kazlıuşağı Köyü Camisi, Yeşilyurt Camisi gibi tarihsel yapıtlar ve Karanlıkdere olarak adlandırılan bir doğa güzelliği vardır.
İlçeye bağlı beldeler; Kuzayca, Paşaköy ve Sarıkent’tir.
Alıntı: Şefaatli Belediyesi internet sitesi, wikipedia.org
Tanıtım Videosu
https://www.youtube.com/watch?v=_sJOgJOcOs8
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Her Yönüyle Şefaatli
YENİ FAKILI
Cumhuriyetin ilanından sonra o tarihlerde Kırşehir’in bir ilçesi olan Avanos’a bağlanan Yenifakılı, 1929 yılında Yozgat’ın Boğazlıyan ilçesine bağlandı; 1990 yılında da Boğazlıyan’dan ayrılarak ilçe oldu.
Yenifakılı Yozgat ilinin güneyinde yer alan, Nevşehir’e sınırı bulunan ilçedir. Doğusunda Boğazlıyan, güney ve batısında Kırşehir ili, Kozaklı ilçesi, kuzeyinde Şefaatli ve Boğazlıyan ile çevrilidir.
İlçe 415 km² lik geniş bir vadiden oluşmaktadır. Güneydoğudan gelen Fehimli Deresi ve kuzeybatıdan gelen Kozan Çayı’nın birleştikleri noktadaki vadi tabanında bulunur. İlçenin deniz düzeyinden yüksekliği 1036 m’dir.
İlçenin il merkezine uzaklığı Boğazlıyan, Sarıkaya, Sorgun üzeri 132, Boğazlıyan Atatürk Yolu üzeri 116 km, Kozaklı, Şefaatli üzeri 105 ve Yamaçlı Kasabası Atatürk Yolu üzeri 85 km’dir.
Karasal iklimin görüldüğü ilçenin büyük bir kısmı bozkırdır.
İlçede yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı olan karasal iklim görülür.
İlçe halkının büyük bir kısmı geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlar. Yetiştirilen ürünlerin başlıcaları; arpa, buğday, nohut, mercimek, şeker pancarı, patates ve fasuyledir.
Büyük ve küçükbaş hayvancılığın yapıldığı ilçede beslenen hayvanların başlıcaları; sığır, koyun, kıl keçisi ve tiftik keçisidir.
İlçede sanayi tesisi olarak un fabrikaları bulunmaktadır.
İlçenin Bektaşlı adında bir beldesi vardır.
Alıntı: Yeni Fakılı Kaymakamlığı, wikipedia.org
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Her Yönüyle Yenifakılı
YERKÖY
Yerköy, Yozgat ilinin güneybatısında yer alan Kırşehir, Kırıkkale ve Çorum’a sınırı olan, il merkezine 39 km uzaklıktaki ilçedir.
İlçe Yozgat-Ankara ve Yozgat- Kırsehir karayolu üzerinde bulunmaktadır. Doğusunda il merkezi, batısında Kırşehir’in Çiçekdağı ilçesi, güneyinde Şefaatli ilçesi, kuzeyinde ise Çorum’a bağlı Sungurlu ilcesi vardır. Yüzölçümü 1448 km2 dir. Deniz düzeyinden yüksekliği ise 774 m’dir.
İlçedeki geniş düzlükler ve aşınmış tepeler, yer şekillerinin genel hatlarını oluşturmaktadır. Arazinin büyük bir kısmını Delice Irmağı’nın taşıdığı alüvyonlarla üzerini örttüğü Yerköy Ovası kaplamaktadır. Doğu ve güneyden Çiçekdağı ve Orta Dağı’yla, diğer kenarlarda da aşınmış tepelerle kuşatılmıştır. En önemli akarsuyu Karanlıkdere vadisinden sonra ilçe sınırlarına giren Delice Irmağı’dır. Suları yazın azalıp baharda kabaran Delice Irmağı, ilçedeki küçük dere ve çayları da toplayarak Sekili sınırlarında Ankara-Yozgat karayolunu keserek ilçe ve il topraklarını terk eder.
Karasal iklimin egemen olduğu ilçede yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve sert geçmekte, yıllık yağış tutarının büyük bir bölümü ilk ve sonbaharda düşmektedir.Deniz düzeyinden yüksekliği az olduğu için yaz sıcaklığı merkez ilçe ve çevresine göre daha yüksektir.
Bozkırların yaygın olduğu ilçede orman örtüsü yok denecek kadar (% 4.81) azdır. Orman örtüsü olarak ilçenin kuzeybatısında yer alan Salmanlı nahiyesi köylerini kapsayan Aygar Dağı üzerinde prestep meşe ormanlarından oluşan baltalık ormanlar vardır. Tepeler çıplaktır ve Delice Irmağı boylarında Karanlıkdere Vadisi’nde olduğu gibi söğüt, kavak ve meyve ağaçları bulunmaktadır.
Yerköy, doğudan başlayıp batıya doğru uzanan 60 kilometre uzaklığa sahip Delice Irmağı ve bu ırmağa çeşitli yerlerden karışan dere yatakları ile bir ova kentidir. Delice Irmağı ve bu ırmağa karışan dere yatakları kenarlarında yaklaşık olarak sulanabilir 85.000 dekar tarım arazisi bulunmaktadır. Bu sulu tarım arazisinde daha çok tahıl, şeker pancarı, kuru soğan, ayçiçeği, kuru fasulye ve çeşitli sebzeler ekilmektedir. Kısacası Yerköy’ün ekonomik yaşantısı doğal yapısına uygun bir gelişme göstermiştir.
Yerköy’de genel olarak entansif dediğimiz tarımda mekanizasyona ağırlık veren bir çiftçilik yapılmaktadır. Yerköy’ün arazi varlığı toplam nüfusa oranlandığında kişi başına ortalama 20 dekar kültür arazisi düşmektedir. Özellikle ilçe merkezi ile Delice Köyü’nde yaygın olan sebzecilik, ilçe ekonomisinde hatırı sayılır bir yere sahiptir. Başta biber, domates, taze fasulye, salatalık, ıspanak, lahana, marul, turp, patates, pırasa, yeşil soğan olmak üzere yaklaşık 312 hektarlık bir alanda sebze üretimi yapılmaktadır.
Yerköy’de meyvecilik ve bağcılık arzu edilen bir düzeyde değildir. Bunda en önemli etken ilkbaharda gece donlarının olumsuz etkisi ile pazarlamanın yeterince yapılamamasıdır. Bağcılıkta yapılan demostrasyonlarda yüksek bağcılık teşvik edilmiş ve Yerköy’e uyum sağlayan üzüm çeşitleri getirilmiştir.
Mera ve besi hayvancılığının geliştiği Yerköy’de sanayii kuruşları da yer almaktadır. Yerköy-Saray’da Yibitaş Çimento, Yem, Kraft Torba Fabrikaları ile Gen-Taş Tuğla Fabrikaları, un fabrikaları ve Yibitaş Entegre Tesisleri başlıca büyük ölçekli sanayii işletmeleridir. Ayrıca 2007 yılında Çanakkale Seramik Fabrikası açılarak ilçe ekonomisine büyük katkıda bulunmuştur. Son zamanlarda gelişen sanayileşme etkinlikleri Yerköy’ün ekonomisine büyük ölçüde katkı sağlamıştır. Organize sanayi bölgesinde çalışan yaklaşık 2000 kişi ve bu sanayide üretilen malların çoğu Yerköy pazarını yakından etkilemiştir. Ayrıca ilçenin Harkaşan yöresinde kurulan ve alt yapısı tamamlanan “Yozgat Organize Sanayi Bölgesi” de il ve ilçe ekonomisine büyük bir canlılık kazandırmaktadır.
İş ve çalışma hayatı açısından bakıldığında ilçe nüfusunun %70’inin tarımla uğraştığı görülür. Diğer bir ifadeyle halkın temel geçim kaynağı tarımdır. Geriye kalan nüfus ise ticaret ve küçük el sanatları ile uğraşmaktadır. Bunun yanı sıra çeşitli fabrikalarda çok sayıda işçi çalışmaktadır. Bunlar içinde geçici işçilerin sayısı oldukça kabarıktır.
İlçeye bağlı beldeler Saray ve Sekili’dir.
Alıntı: wikipedia.org
Tanıtım Videosu
Ayrıntılı bilgi için:
Tarihçe
Fotoğraflar
Tüm Yönleriyle Yerköy
Geçim Kaynakları
Bu bölümde Yozgat’a ilişkin geçmişten günümüze birtakım fotoğraflar sergilenmiştir. Fotoğrafların bir kısmı siyah-beyaz, bir kısmı da renklidir. “Fotoğraflar” başlıklı menünün üzerine gelip ilgili alt menüyü tıklayarak bunları izleyebilirsiniz. Resimleri önce sol tıklayıp özgün boyutuna getirerek sonra da sağ tıklayıp Resmi Farklı Kaydet seçeneğini kullanarak bilgisayarınıza indirebilirsiniz.
Söz konusu fotoğraflar Yozgat İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü intenet sitesi ile çeşitli internet sitelerinden derlenmiştir.
Bu arada ilkokul öğretmeni babam rahmetli Ali Rıza Köktürk’ün yaptığı yağlı boya Büyük Cami tablosu ile bir eski yazı çalışmasını da bu bölümde sizlerle paylaşıyorum. Mekânı cennet olsun!..
Siyah-Beyaz Fotoğraflar
Aşağıdaki Yozgat fotoğraflarını özgün biçimiyle bilgisayarınıza indirmek isterseniz önce sol tıklayıp büyütünüz, sonra da sağ tıklayıp Resmi Farklı Kaydet seçeneğine basınız.
HER YÖNÜYLE YOZGAT 